Mutsuz Dünya Türküsü I

İşte öldü, oldu olan 

Çıldırdı cesetleri mahmuzlayan 

Aç ırmaklar çatırdayan 

İskeletler ağızları güneşli.

Bin pencere gözlerindi 

Sıcak kalçalar yangın yeri zifiri, 

Yüzükoyun abanmış toprağa biri 

Dünya otelinde bir adam 

Ağlardı sabah akşam 

Ve Ermeni, ve Yahudi, ve Müslüman 

Karıncalar meydanlara üşüştü 

Atlar ürktü karıncadan.

Ağız kuru buruş buruş kefeni 

Ne çağıranı ne türkü söyleyeni 

Üstünde çimenlerin en serini 

Yoğunlaşan iç karartan.

Sürüngenler iç kemiren 

Zamanı büyülemiş gezegen 

Son nefesi, çıldırdı tren 

Akşam paramparça kara cam 

İnsandan insana bulaşmış cüzzam.

Gecenin bıçakları ters bilenmiş 

Anahtarlar kilitlerde pas tutmuş 

Osmanlıdan bu yana titreyen erkek eli 

Bundan böylesine açar çiçeği 

Ve gencecikler vurulmuş.

İki kere iki dörtler yıkılan 

Naklimekân edilen kadın pazarı 

Ve Ermeni, ve Yahudi, ve Müslüman 

Çarpışmalar diyalektik 

Ve düşmüşlük, kurtulmuşluk, iyilik 

Kan kardeşlik susmuşluğu 

Kara uyku.

Köpüklü at denizi nallarını unutmuş 

Kıyılar ak gergedan şapka dolu 

Mavi insan kılığı caddeleri akşamın 

Ak gergedan sırtında gördüğüm kadın 

Sütünü veren söğüt dün öldü 

Güneşe ver gözlerini bulurum seni.

İbrişim beyazlığı kızlığın 

Bekâretin son perdesi 

Rezaletler üstünde kırmızılığın 

Bir ekmek parasına, 

Akşam olmuş, olmuş olmasına 

İçimizde bir şeyler bıngıldayan solucan 

Var bir dünya bir gereken özlenen 

Var söz eden kandırmaca seslenen 

Vermece yok almacadır beklenen

Mutluluklar erdemler olmamışları 

Uysallığı getiren kurnaz parmak uçları 

Nice soylar toprak olmuş sürüngen 

Hastalıklar ve bitler doymamışları 

Baş eğdirme çabaları, ustabaşları 

Topraktan gelinmiş, toprağa dönüş 

Olmuş düşmüş bir yemiş 

Sen okyanus ben gemi 

Bir deha gökçekimi, bir bela yerçekimi 

Adı kötü niceleri 

Kefenlerin dikilmemiş cepleri 

Torunlarınız öldürdüğünüz 

Mezarlarınız gömdüğünüz.

Kimi binek, kimi yük, kimi aygır 

İşi bitmiş atları kovmuşlar köy dışına 

Ölüm bekleniyor mağrur 

Bir düşünce salt, ne şikâyet, ne kişneme.

Son kişneme yalvarıştır allaha 

İnsanı şiir eden şiir yazıda 

Dirilir yeniden şiirde hasta 

Tarçın zencefil çay kokusu kahvede 

Yaşanan sakat felçli düşünce 

Bodur yolculuklar arpa boyu karınca 

Sevinçler durgun suda masaldır 

Kuru konca sarı bahçe 

Çekişen canda umut insandır 

Işığa varacaktır ağır.

Öten kuştur açan daldır 

Deliye döndü fışkırdı süt 

Çekişen canda umut 

İnsandır.

İnsan külçe yamalı bohça 

Kara elde kara akça 

Paslı nallara takılmış gece 

Kara yılan sabahlara tırmanan.

Beni insan bilsin insan 

Ne tutsağım ne hürüm 

Ne selamın ersin bana 

Ne selamım varsın sana 

Çiçekle de taşlama 

İncinirim ölürüm.

Uyuz Kuduz 

Salyalı ağız 

Yıldız sessiz 

Kimsesiz 

Çiçekle de taşlama 

İncinirim ölürüm.

Yağmur yağıyor eğri 

Irgatlar yönetiyor vinçleri 

O rıhtımda bu meydanda 

Katı ve sert bir anı akan sıcacık kanda 

Sarmaş dolaş kilitli 

Göz çapaklı urba bitli

Karanlıkta akşamüstü 

Karanlıkta akşamüstü 

Gelir kapımı çalar 

Gelir kapımı çalar 

Elinde bir kova su 

Elinde bir kova su 

Bir elinde testeresi 

Bir elinde testeresi 

Ölüm kokar derisi 

Ölüm kokar derisi 

Gökte güvercin sürüsü 

Gökte güvercin sürüsü 

Zeytin dalı gagası 

Zeytin dalı gagası 

Dörtnala parlar atlar 

Dörtnala parlar atlar 

Yangın yeri bulutlar 

Yangın yeri bulutlar 

Gecede baş ağrısı 

Gecede baş ağrısı 

Bir elinde kovası 

Bir elinde testeresi 

Suya düşer gölgesi 

Suya düşer gölgesi 

Dirisi değil ölüsü 

Dirisi değil ölüsü 

Dilde ölüm türküsü 

Dilde ölüm türküsü 

Gecede ölüm korkusu 

Gecede ölüm korkusu

Ağaçlarda küme küme susmuşluk 

Ağaçlarda küme küme susmuşluk 

Omuzlarda yorgan döşek yolculuk 

Omuzlarda yorgan döşek yolculuk 

Kan batağı terden kandan 

Kan batağı terden kandan 

Saç dipleri yılan çıyan 

Saç dipleri yılan çıyan 

Alacakaranlıkta ezan 

Alacakaranlıkta ezan 

İşte öldü, oldu olan 

Alacakaranlıkta çan 

Alacakaranlıkta çan 

Gelir kapımı çalar 

Gelir kapımı çalar 

Dövünen dönen insan 

Dövünen dönen insan 

Bir elinde kovası 

Bir elinde testeresi 

Ölüm kokar derisi 

Dörtnala parlar atlar 

Küsmüş ağlıyor halklar 

Dilde ölüm türküsü 

Gecede ölüm korkusu 

Alacakaranlık sokaklar 

Sokaklar dolusu insan ölüsü 

Susmuş halklar, küsmüş halklar 

Gecede kan kokusu 

Gecede kan kokusu, 

Bir dünya türküsü 

Bir dünya türküsü.

Cahit Irgat
Yaşadım

Sesten Öfkeden Öte

En güzelinden öte en güzeli kadının 

Sesten öfkeden öte 

İç içe uçurumu doğunun ve batının 

En güzel dil güzel anlam kadehte. 

Baş döndüren en çirkin doğruda biteviye 

En yanlışı en doğruyu bilen kim 

Ucuz kadehlerde kırıldı sevgim 

Buyurun en karamsar dökülün meyhaneye. 

İster sabah olsun akşam ha öğle 

Seslerden öfkelerden öte 

Işık ve aşk dost kadının eline 

Kollarımız sarmaş dolaş kelepçe. 

Kana konan kuşlar değil bayındır insan 

Sağır eden kör eden 

Yaralayan öldüren 

Yüreğime zift döken. 

Ve alkol tarihsel tad, sevda rengi bir alkol 

İnsanda başlayan insanda biten 

Çölü boğan yeşille elimde en küçük göl 

Sesten öfkeden beri tükendi güzel insan. 

Işık ve aşk dost bahçe 

Ellerimiz sarmaş dolaş kelepçe.

Cahit Irgat

Yaşadım

Figüran

Geceye gömülmüş bir gemi gibi 

Donmuş soğuklarda iliği 

Bedende ne setresi ne yeleği 

Tek umudu tiyatrodan. 

Gelsin piyaz, yüz sapsarı 

Bir lokmadır çıkan 

Bir düş Eski Roma, Eski Yunan 

Çıktı tiyatrodan figüran. 

İlk sevgi merhamette dönenen 

Sevgiler çerden çöpten 

Kaçılmaz saplanılmış bir kez 

Müttehidülmerkez.


Cahit Irgat
Yaşadım