Şiir, Sadece: 13. Sone
13. Sone etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
13. Sone etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Ocak 2007 Cumartesi

Sonnet XIII



O, that you were yourself! but, love, you are
No longer yours than you yourself here live:
Against this coming end you should prepare,
And your sweet semblance to some other give.
So should that beauty which you hold in lease
Find no determination: then you were
Yourself again after yourself's decease,
When your sweet issue your sweet form should bear.
Who lets so fair a house fall to decay,
Which husbandry in honour might uphold
Against the stormy gusts of winter's day
And barren rage of death's eternal cold?
  O, none but unthrifts: -- Dear my love, you know
  You had a father; let your son say so.


William Shakespeare


Ah sen keşke sen olsan! Ne var ki, canlar canı,
Sen değilsin sen, ne de burada yaşayan sensin.
Dilerim şu yaklaşan ecele hazırlanmanı;
Güzel yüzünü başka birine vermelisin.
Şu emanet güzellik böylece son bulmazsa,
Benliğin, sen öldükten sonra yaşatır seni;
Bir çocuğun olursa sürdürür, hiç olmazsa,
O tatlı varlığıyla senin güzelliğini.
Kimse cânım bir evi bırakmaz çürümeye
Görkemini şerefle ayakta tutmak varken,
Kış günlerinde azgın bora öldüresiye,
Sonsuz ecel ayazı, onu yaman sarsarken.
  Ah! bu israf, sevgilim. Sen kendinden bilirsin:
  Babam var diyorsun ya; bırak, oğlun da desin.